پشت هر اسم

پشت هر اسم
یک اتاق است با پوسترهای نیمه‌کنده، یک کیف مدرسه که هنوز گوشه‌ای افتاده، یک مادر که هنوز باور نکرده آخرین بوسه، واقعاً آخرین بوده است.
این روزها،
بچه‌هایی که باید دغدغه‌شان امتحان و رویا و عاشق شدن‌های نوجوانانه باشد، با مفاهیمی مثل «حق»، «ترس»، «سرکوب» آشنا شده‌اند.
خیلی زودتر از آن‌چه باید.
آن‌ها برای قهرمان شدن نرفتند؛ برای معمولی بودن رفتند.
برای این‌که بتوانند بدون وحشت از آینده، در وطن خودشان زندگی کنند.
و درد همین‌جاست:
این‌که در خاکی که باید پناه باشد، صدای مطالبه‌گری به قیمت جان تمام شود.
اما مرگ، همیشه پایان صدا نیست.
گاهی صدا بعد از خاموش شدنِ گلویش، بلندتر در وجدان یک ملت می‌پیچد.
این روزها،
خیابان‌ها شاید ساکت‌تر به نظر برسند، اما زیر این سکوت چیزی زنده است؛
یاد آن بچه‌ها،
و پرسشی که هنوز در هوا مانده:
چرا برای گفتنِ «حقم را بده» باید تا این اندازه هزینه داد؟
شاید پاسخ هنوز نیامده باشد، اما خاطره‌ی آن‌ها مثل زخمی باز اجازه نمی‌دهد این سؤال فراموش شود.