عاشقانه های شبنم

خوبی کردن، گاهی شبیه کاشتن گل در بیابانی‌ست که هیچ‌کس عبورش را نمی‌بیند. تو با نیت پاک می‌بخشی، می‌فهمی، می‌گذری، اما گاهی آن‌چه برمی‌گردد، نه لبخند است و نه قدرشناسی، بلکه زخمی‌ست بی‌دلیل، نیش‌خندی‌ست سنگین، یا رفتاری که از هیچ دشمنی انتظارش نمی‌رفت. خوبی کردن و بدی دیدن، دردی‌ست که آدم را از درون می‌سوزاند، چون باورهایش را نشانه می‌رود، چون بین اعتماد و پشیمانی خط می‌کشد.
اما حتی در این تلخی، نوری هست؛ نوری از اصالت دل، از آن‌چه از خودت جدا نمی‌کنی، حتی اگر جهان برعکس شود
آنکه خوبی میکند وبدی می بیند دنیایی میخرد بس زیبا آنکه بدی میکند وفکر میکند زرنگ است تاابد بدی می بیند وجهنمش بزرگتر
شبنم صداقت