فنجان خالی را کناری گذاشتم .

فنجان خالی را کناری گذاشتم .
به سیمای روبه رویم نگاهی انداختم، به زخم جدید خود نگاهی میکرد و اشک میریخت.
گفتم :«زخم جدید؟»
اوهوم آرومی کرد.
روبه کتابم کردم. از داخلش خودکاری برداشتم و دستانش را گرفتم.
گفت: « دوباره میخواهی دور زخم هایم ستاره بکشی؟؟ »
به پاها، گردن و بازوهای خود که پر از ستاره های آبی بود، نگاهی انداخت.
لبخندی زدم. « نه! این دفعه قصد دارم روی زخم هایت پروانه بکشم »و مشغول کشیدن شدم.
کاش میتوانستم علاوه بر زخم های جسمی، روی زخم های روحی اش هم نقاشی کنم...