بعضی از آدم ها با تموم زخم ها دلخوری ها نبودن ها، بازم وف

بعضی از آدم ها با تموم زخم ها دلخوری ها نبودن ها، بازم وفادارند نه بخاطر کسی که نیست، بخاطر احساسی که به جای مونده، بخاطر دستی که فشرده شده، روحی که یتیم مونده. بعضی از آدما با تموم تنهایی ها رنج ها دلتنگی ها بازم وفادارن نه یک سال نه یک ماه بلکه هر لحظه و هرثانیه وفادارن. اونا طعم کز دلگیری رو چشیدن اما صبور موندن، لذت عشق رو با تموم جونشون لمس کردن اما بازم تنها موندن؛ اونا لب های پر از لبخند و دست های پر از توان رو دیدن اما بازم صبور تر و تنهاتر از همیشه ادامه دادن تا اگر روزی کسی تمامشون رو در آغوش گرفت با عشقی بزرگ تر و دستای بخشنده تر پاسخگوی دنیایی زیباتر باشن...