کلاه مخملی ام را بی دلیل

کلاه مخملی ام را بی دلیل
جا به جا می کنم،
صدا را در گلو می اندازم
و مشتم را بر روی میز کهنه ی
قهوه خانه ی جهان می کوبم!
دریا هم چنان دریاست
و کوه ها همچنان کوه!
تنها، گاو وحشی لحظه ای
از نشخوار می ماند
و چشم کبک مادر در آشیانه باز می شود!
جیرجیرک!
جیرجیرک بی نوا؟
من چراغ دار هزار توهایم!
تنها موجودی که آب را تجزیه می کند!
وسعت غرور فلفل و بن بست شتر
را تنها من درک می کنم
و تنها من می دانم
در کدام حلقه از سلسله ی عاشقان،
لادن و بلبل تفکیک ناپذیر می شوند!
اقیانوس ها استخر شنای نیاکان من بودند
و ستارگان فانوس های حیاط خانه ی نواده گانم خواهند ماند!
آتش برای من فقط آتش است و سکوت برای من فقط سکوت!

🎙"حسین پناهی"