تو را در نهانی ترین سکوت

تو را در نهانی ترین سکوت
به آوای چشم ها دیده و شنیده ام،
تو را در هر شعر
به آیین و نزول باران سروده ام
تو را در هیاهوی ذهن،
دعوت به آرامش و سکوت کرده ام،
تو را می دانم
می دانم که هنر زاده‌ی توست
که رمز و راز در نگاه تو، برپاست!
می‌دانم که دوستت دارم
تو را در هر ضمیر و هر آرایه
به شکوهِ باران‌های ایران دوستت دارم!