بعضی وقت‌ها، ماندن دیگر نشانه وفاداری نیست؛ نشانه آزار اس

بعضی وقت‌ها، ماندن دیگر نشانه وفاداری نیست؛ نشانه آزار است. به جایی می‌رسی که می‌بینی حضورت، جای کسی را تنگ کرده یا آرامشی را به هم زده. آنجاست که باید هنرِ “بی‌صدا رفتن” را یاد بگیری. مثلِ غباری که با وزشِ نسیم گم می‌شود، یا مثلِ سایه‌ای که با غروبِ آفتاب تمام می‌شود. می‌روی، نه برای اینکه دلخوری، نه برای اینکه دیگر دوستشان نداری؛ می‌روی چون نمی‌خواهی “دلیلِ” هیچ غمی باشی. تنهایی را به آغوش می‌کشی تا آن‌ها در خلوتِ خودشان، سبک‌تر نفس بکشند.