تولدت مبارک، مین یونگی. یه سال دیگه گذشت، یه سال دیگه که

تولدت مبارک، مین یونگی. یه سال دیگه گذشت، یه سال دیگه که فقط از دور دوستت داشتیم، فقط از پشت صفحه‌ها تحسینت کردیم، فقط توی رویاهای محال‌مون دیدیمت. هیچ‌وقت نمی‌تونیم کنارت باشیم، هیچ‌وقت صدای واقعی‌مون به گوشت نمی‌رسه، هیچ‌وقت نمی‌تونیم بگیم که چقدر برامون مهمی، که چقدر دلمون می‌خواد فقط برای یه لحظه، از نزدیک ببینیمت، بهت بگیم چقدر الهام‌بخش بودی، چقدر نجاتمون دادی.
اما با این حال، ما هنوز اینجاییم. هنوز با هر آهنگی که می‌سازی، زنده می‌مونیم. با هر کلمه‌ای که می‌نویسی، احساساتمون رو پیدا می‌کنیم. تو شاید هیچ‌وقت حضور ما رو حس نکنی، اما ما تو رو توی هر لحظه از زندگیمون حس می‌کنیم.
شاید فاصله‌ها بین ما باشن، شاید هیچ‌وقت فرصت اینو نداشته باشیم که از نزدیک ببینیمت، اما عشق و تحسین ما هیچ‌وقت کم نمی‌شه. تو اون سایه‌ای هستی که همیشه باهامونه، حتی اگه هیچ‌وقت لمس نشی تولدت مبارک، مین یونگی. ما همیشه دوستت خواهیم داشت، از همین فاصله‌های دور، از همین جایی که هیچ‌وقت بهت نمی‌رسه.