روغن مایع هم رسید به جایی که

روغن مایع هم رسید به جایی که
مردم باید دست دراز کنن، نه برای تجمل…
برای یه چیز ساده‌ی سفره.
نه طلاست، نه دلار، نه ماشین خارجی؛
همون روغنی که دیروز تو هر خونه‌ای بود،
امروز شده آرزو.
وقتی قیمت‌ها بالا می‌رن
ولی دستمزدها می‌مونن پایین،
فشارش مستقیم می‌افته روی مردمی
که دیگه حتی سرخ‌کردن ساده‌ی غذا
براشون دغدغه شده.
این تصویر اغراق نیست؛
واقعیت روزمره‌ی مردمیه
که هر روز فقیرتر می‌شن
و هر روز شنونده‌ی وعده‌های تکراری.
گرونی وقتی عادی می‌شه
فاجعه تازه شروع می‌شه