در جاهای مه‌گرفته، جهان به ما یادآوری می‌کند که “ندانستن”

در جاهای مه‌گرفته، جهان به ما یادآوری می‌کند که “ندانستن” و “ندیدن” هم می‌تواند باشکوه باشد. وقتی در میانِ مه قدم می‌زنی، دوردست‌ها حذف می‌شوند و تو ناچاری فقط به چند قدمِ پیشِ رویت اعتماد کنی؛ و این، دقیقاً خودِ زندگی است. مه به ما می‌آموزد که برای پیش رفتن، نیازی به دیدنِ انتهایِ مسیر نیست، بلکه فقط باید به گامِ بعدی ایمان داشت. در این سپیدیِ مطلق، هیاهویِ جهان خاموش می‌شود تا تو بتوانی صدایِ تپش‌هایِ قلبت را، که تنها قطب‌نمایِ باقی‌مانده است، بشنوی. مه، فرصتی است برای گم شدن، تا شاید در این گم‌گشتگی، بخشِ عمیق‌تری از خودت را پیدا کنی