چو پرخاش بینی تحمل بیار

چو پرخاش بینی تحمّل بیار
که سهلی ببندد درِ کارزار
به شیرین‌ زبانیّ و لطف و خوشی
توانی که پیلی به مویی کشی
سعدی جان
به شیرین زبانی توان برد گوی
که پیوسته تلخی برد تندخوی
تو شیرین زبانی ز سعدی بگیر
ترش روی را گو به تلخی بمیر
سعدی جان
به نرمی ز دشمن توان کرد دوست
چو با دوست سختی کنی دشمن اوست
سعدی جان
به لطافت چو بر‌نیاید کار
سر به بی‌حرمتی کِشَد ناچار
سعدی جان