واقعا خواسته ی زیادی نیستااااا

واقعا خواسته ی زیادی نیستااااا
ولی...خب.....کسی نتونست بر آوردش کنه
میدونی آخه دیگه باید برام عادی بشه چون از وقتی یادمه که بچه بودم وضع همینه!
میدونی آخه جالبیش اینه که همیشه من اونی بودم که مراقب دیگریه و حواسش به همه هست تو جمعا شاید نشون ندم ولی حواسم به همه هست!
ولی شده تاحالا که کسی هم حواسش به من باشم؟ یا من اولویت اولش باشم؟ من تو اکثر مواقع همیشه دومیی بیش نبودم!
هروقت یه اتفاقی میوفته من دومی خبردار میشم یا برای مثال اگر اون فرد اولویت اولش تو اون روز نباشه تازه یادش میوفته که عه یه سوفیا هم هست اینجا بزار برم پیشش حالا که اولویت اولم نیست......
و تغییری هم نکرده و انگاری که قرار نیست بکنه!
حقیقته اما حقیقت تلخه میدونی؟
سخته دیگه خب
اما از نظر بقیه چیز نه چندان مهمیه و میگن که چی؟ خب حالا چیشده یا تو زیادی داری شلوغش میکنی!
(اشاره به شخص خاصی ندارم!)