افسوس که اشعار مرا هیچ نخوانی

افسوس که اشعار مرا هیچ‌ نخوانی
شاعر نشدی حیف که با من تو بمانی

آنقدر گرفتار تو هستم که در این عشق
کافی است بدانم که برایم نگرانی

ای آنکه مرا دیدی و انگار ندیدی
با ما به ازین باش که با خلق جهانی