زندگی دخترک مثل صحنه‌ی‌تئاتر شده فقط فقط باید نقش بازی می

زندگی دخترک مثل صحنه‌ی‌تئاتر شده فقط فقط باید نقش بازی می‌کرد حق‌اعتراض‌نداشت،همیشه‌باید‌اون‌لبخند‌فیک‌رو‌لباش‌نگه‌می‌داشت،
هیچکس‌نمی‌دونست که‌دختر‌روزی‌هزارن بار در‌خودش‌میمرد،
کم‌کم‌‌سالن‌خالی‌شد‌‌چراغ‌های‌سالن‌یکی‌پس‌از‌
‌دیگری خاموش‌میشدن‌ سالن تاریک‌تاریک‌شد‌
کسی‌حال‌دخترک‌رو‌نمیپرسید‌
خودش‌ماند‌و‌هیولای‌درونش ‌اما‌دخترک‌دیگر توان‌مقابله‌نداشت این دیگر ته‌خط بود.