" شـــکــستم "

" شـــکــستم "
آنقـدر آهسـته که صدای شـکـستنم ،
کســی را آزار ندهد ...
" من " شکســـــتم ...
آنقـدر آهستـه که صـدای شکستنم را ؛
فقط دیوارهای اتاقـم شنیدند ،
و نـم پس ندادند ...
صــدای شکـــستنم را قلـــم و کاغـــذ
شنیدند و شـــعـــر پس دادند ...
صـــدای شکــستنم را
" خـــدا " شنید و سکـوت جواب داد ...
می دانــی ؟
اهل گریـــه نیستم ،
فقط " بغــــض" میکنــــم ...
ایـن سخت تــر از هر چیزیست ،
بغـــض داشته باشی و بخنـــــدی .