زندگی پر از آدماییه که هرکدوم یه جا و یه وقتی بهت یادآوری

زندگی پر از آدماییه که هرکدوم یه جا و یه وقتی بهت یادآوری میکنن تهش تنهایی،با یه حرف با یه حرکت یا حتی با یه سکوت در کسری از ثانیه چنان تصوراتتو از جایگاهشون تو زندگیت به هم میریزن که تا میای به خودت بیای تو حجم انبوهی از تفکرات مزخرف و اشک های سرازیر از چشمات غرق شدی.نمیدونم این تنهایی چه هیزم تری به ما آدما فروخته،نمیدونم تو تنهایی هامون چه ها کشیدیم که موقع فکر کردن بهش ترس سراسر وجودمونو میگیره،با یه مشت آدم دروغ دورمونو شلوغ کردیم که از تنهایی فرار کرده باشیم بگیم آره ما تنها نیستیم(:
شاید اگه از اول با این تنهایی کنار میومدیم و باش دوست میشدیم از دوباره رسیدن بهش اینقدر به هم نمیریختیم.شاید روابطمون خالصانه تر میشد و زندگیمون راحت تر!اگه میدونستیم تنهایی ترس نداره تو رابطه با آدما خودمون بودیم و تهش میگفتیم خب رفت که رفت مگه چشه تنهایی؟!