گاهی تنها چیزی که بین ما و زیبایی زندگی ایستاده خود دا

*گاهی تنها چیزی که بین ما و زیبایی زندگی ایستاده، خودِ داستان‌پرداز ماست.*
ما با ذهنی پر از قضاوت، عادت، و انتظار، به دنیا نگاه می‌کنیم و بعد می‌پرسیم چرا همه‌چیز خاکستری‌ست.
اما اگر حتی برای لحظه‌ای، بدون داستان پردازی، بدون برچسب زدن، بدون قضاوت نگاه کنیم...
همان درخت، همان چهره، همان نور ساده‌ی صبح، تبدیل می‌شود به معجزه‌ای آشکار.
گاهی فقط باید لحظه‌ای بی‌داستان نگاه کنیم...
تا زندگی، خودش را بی‌نقاب نشان دهد…