ای خلوت من از سخاوت تو لبریز

ای خلوت من از سخاوت تو لبریز
ای دفتر من از ترانه تو سرشار                                   
باخود ببر مرا به خلوتی که هرگز            
آنجا کسی نبیندم به جز تو ای یار ...

از آسمان به سوی من کمی فرود آ
ای لحظه ی اجابت دعای باران

شاید کمی ترانه سر کند به نجوا
لبهای من دوباره با نوای باران

آوای ما که با پرنده ها یکی بود
همواره در خیال کوچه