همیشه ماندنی ها دیر می آیند

همیشه ماندنی ها دیر می آیند
وقتی می آیند که دل ما پر از وصله پینه شده است
وصله پینه هایی که خودمان بر دل پر از زخممان زده ایم تا سرپا بمانیم
ما صورتمان را با سیلی سرخ نگه داشتیم تا امروز
و امروز که تو آمدی
تویی که بوی ماندن می‌دهی
تویی که خِشت خِشت وجودت از مهربانی و محبت و وفاست
تویی که سوزن نخ محبت به دست گرفته ایی تا زخم های کهنه مرا بدوزی
دیر است ای ماندنی دیر
و این رسم روزگار است که همیشه ماندنی ها دیر می رسند
دیگر نه رمقی مانده است و نه حوصله ایی.....