رمان تهیونگ

✨On the way to liberation{ part ۷۸ }🌷


$ «پاشو... باهام بیا.»

دختر با تردید سرش رو بالا آورد.

چند لحظه به نامجون نگاه کرد، بعد ناخودآگاه چشم‌هاش سمت تهیونگ رفت...

اما سریع نگاهش رو دزدید و از جاش بلند شد.

× «نامجون... حوصله ندارم. کیه حالا؟»

نامجون فقط لبخند کوچیکی زد و بدون اینکه چیزی بگه، با سر به سمت در اشاره کرد.

$ «بیا... خودت می‌فهمی.»

ات با اخم ریزی دنبالش راه افتاد.

از کلاس که بیرون رفتن، مثل همیشه راهروی دانشگاه پر از سر و صدا و رفت‌وآمد بود.

اما نامجون برخلاف همیشه، مستقیم به سمت انتهای راهرو رفت.

× «هی نامجون... منو کجا می‌بری؟»

ولی جوابی نشنید.

نامجون ناگهان ایستاد.

$ «اونجاست.»

ات نگاهش رو به سمتی که نامجون اشاره کرده بود چرخوند...

و همون لحظه نفسش توی سینه حبس شد.

چشم‌هاش روی یک صورت آشنا ثابت موند.

× «لونا...؟»

چند ثانیه فقط نگاهش کرد؛

بعد بدون توجه به نگاه‌های اطراف، با قدم‌های سریع به سمتش رفت و محکم بغلش کرد.

لونا اول خشکش زد، اما بعد دست‌هاش رو دور دختر حلقه کرد.

چند لحظه بعد خودش رو از آغوشش جدا کرد و با چشم‌هایی پر از بغض به صورتش خیره شد.

«کجا بودی تو؟...»

صدایش لرزید.

«می‌دونی چند هفته منتظرت بودم؟ چند بار خواستم پیدات کنم؟ »

ات لبخند کوچیکی زد و دستش رو روی شانه‌ی لونا گذاشت.

× «هی... دختر، بغض نکن.»

«قول می‌دم همه چیز رو براتون تعریف کنم.»

بعد نگاه کوتاهی به نامجون انداخت.

× «البته... فکر کنم نامجون بیشتر از همه بتونه منو درک کنه.»

---------------------------------------------------------

نیم ساعت بعد...

سه نفر روی چمن‌های محوطه‌ی دانشگاه نشسته بودند.

باد آرامی می‌وزید و صدای دانشجوها از دور شنیده می‌شد.

ات به آسمون خیره شده بود.

× «اوف... خسته شدم.»

نیم ساعته اینجاییم و هیچ‌کدوممون چیزی نگفتیم...



نامجون سرش رو کمی چرخوند و به دختر نگاه کرد.

$ «خب... حالا که وقت داریم، تعریف کن.»

«چرا این همه مدت نبودی؟»

ات نفس عمیقی کشید.

چند لحظه سکوت کرد...

× «خب... من...»


🌷ادامه دارد...✨


حمایت یادتون نره تنکیو بای بای 😍⭐