خواب دیدم؛

خواب دیدم؛
سربازِ جسوری بودی.

در خشابِ تفنگت، شعر بود؛

باز باران را از ابرهای خاموش می‌چیدی،
رو به دره‌ها نشانه می‌رفتی و با هر فشردنِ ماشه، نرگسی بر تنِ خسته‌ی صخره‌ها چشم می‌گشود.

و من، تنها زنی که رازِ صلح را در بوسه‌ای کوتاه بر دستانِ تو از بر داشت.