مارا جوان نخوان که بسی سال خورده ایم

مارا جوان نخوان که بسی سال خورده ایم

لبخند را که یکسره از یاد برده ایم

جایی نمانده است که خنجر فرو کنند

از بس که از رفیق و خودی زخم خورده ایم