‌

‌
سال ۱۴۰۱،
به گمان خود،
دست به جنبشی زدند
به نام عمامه‌پرانی.
در خلوت‌گاه‌ها،
عمامه روحانیون را به باد تمسخر گرفتند،
فیلم گرفتند،
و فضای مجازی‌شان را
از آن تصاویر انباشتند.

اما حقیقت، رنگی دیگر داشت...

اسفند ۱۴۰۴،
آن‌که در رأس عمامه‌ به سرها بود
نشانه گرفتند،
و مظلومانه و با خانواده
به شهادت رسید.
خونش، قیامتی برپا کرد.
از نخستین نفسِ خبر،
مردم به خیابان‌ها ریختند،
و پس از پنج ماه،
هنوز در خیابان‌هایند.

تشییع پیکرش، سونامی به پا کرد،
و خون پاکش،
از عمامه، پرده‌ی مظلومیت برانداخت.
از آن روزهای عمامه‌پرانی،
رسیدیم به عمامه‌بوسی در میان اشک‌ها...
✍️ ╚════════════════════╝