بیا و گوش کن ای قصهی نانوشتهی من

بیا و گوش کن ای قصه‌ی نانوشته‌ی من

که در سکوتِ تو گم شد، نوایِ سرنوشته‌ی من

بهارِ عشقِ تو آمد، ولی نه بر جانِ من

که شاخه‌ی دلِ من، شد زِ حسرت، سوخته‌ی من

نگاهِ او به کسی بود و دلِ من با او

چه آرزو که نکردم، زِ دستِ او، رَسته‌ی من

چو قایقی که ندارد به ساحلش لنگر

به موجِ حسرتِ تو، مانده‌ام، گسسته‌ی من

چه شد که آغازِ ما، جز نفس کشیدنِ تو؟

و عشقِ من، ابدی گشت، در این بنبسته من؟