مار شکری

مار شکری
مار شکری نسبتا سریع‌تر و با حجم قابل توجه‌تری رشد می کند.

سوخت جامد در این آزمایش استفاده می شود. سوخت جامد می تواند ماسه ای باشد که به اندازه کافی با اتانول یا هگزامتیلن تترامین پوشیده شده باشد. ترکیب سفید ساکارز و سدیم بی کربنات در نهایت سیاه خواهد شد و مار پس از روشن شدن حدود 15 تا 50 سانتیمتر رشد می کند.

هنگامی که مار شکری روشن می شود، سه واکنش شیمیایی رخ می دهد. سدیم بی کربنات به سدیم کربنات، بخار آب و کربن دی اکسید تجزیه می شود.

سوزاندن ساکارز یا اتانول (واکنش با اکسیژن در هوا) تولید گاز کربن دی اکسید و بخار آب را به همراه دارد.

مقداری از ساکارز نمی سوزد، بلکه فقط در دمای بالای تجزیه می شود
هنگامی که مار شکری روشن می شود، سه واکنش شیمیایی رخ می دهد. سدیم بی کربنات به سدیم کربنات، بخار آب و کربن دی اکسید تجزیه می شود.

سوزاندن ساکارز یا اتانول (واکنش با اکسیژن در هوا) تولید گاز کربن دی اکسید و بخار آب را به همراه دارد.

مقداری از ساکارز نمی سوزد، بلکه فقط در دمای بالای تجزیه می شود و کربن و بخار آب را تولید می کند.

کربن موجود در واکنش موجب سیاه شدن مار می شود. فرایند کلی به اندازه کافی گرمازا است که آب تولید شده در واکنش ها تبخیر شود. این بخار افزون بر محصول کربن دی اکسید، مار را سبک وزن و هوا مانند می کند و به آن اجازه می دهد تا از مقدار نسبتا کم ماده اولیه به اندازه ای بزرگ رشد کند.