در سنی که باید از پوستِ خود عبور می‌کردیم و به روشناییِ ب

در سنی که باید از پوستِ خود عبور می‌کردیم و به روشناییِ بی‌نامی می‌رسیدیم، در خودمان چسبیدیم؛ مثل بخیه‌ای که خوب جوش نخورده باشد، مثل زخمی که مدام با ناخن باز شود، و هر صبح از همان شکستِ قدیمی، چرک تازه‌ای بیرون زد.
#ویسگون
#عکس_نوشته