‌‌‌

‌‌‌
‌‌‌هر شعر را برای تو گفتم قشنگ شد
باقی تمام یاوه و حرف جفنگ شد

این واژه های زشت و غم آلود، شکل شان
تنها برای وصف تو خوش آب و رنگ شد

آری فقط برای تو ای خوبِ آشنا
هر آن دلم به طرز غریبانه تنگ شد
‌‌‌
این "تو" همان "تو"یی ست که آهوی دشت بود
اما به محض دیدنم ، آهو ، پلنگ شد

هرگز امان ندادی و زخم از درون زدی
تا لاجرم میان من و مرگ ، جنگ شد

من اصفهانِ خسته و ویران و بی دفاع
عشق تو مثل لشگر تیمورِ لنگ شد
‌
تا دل شبیه آینه دادم به دست تو
بی اعتنا زبان نگاه تو سنگ شد

با این زبان مرا و نگاه مرا بخوان !
هر شعر را برای تو گفتم قشنگ شد ...