تا لباس کاغذی ات را تن می زنی،

تا لباس کاغذی ات را تن می زنی،

دست و دلِ من هم به نوشتن می رود..

دلم می خواهد

از دلم بیایی بیرون،

روی فرش قرمزِ شعرهام راه بروی،

گیر کنی لایِ انگشت هام،

و دوباره

بر دلم بنشینی..

من از هراسِ چند دقیقه ایِ نداشتنت

در دلم،

شاعر می شوم باز..

اینروزها،

شعر،

تنها کاری ست

که از دستم بر می آید...