میخوام بهت بگم ایندفعه خیلی فرق میکنه و اینطوری کمآور

می‌خوام بهت بگم این‌دفعه خیلی فرق می‌کنه و اینطوری کم‌آوردنم شبیه هیچ‌وقت دیگه نبوده؛ انقدر که باید هر روز صبح بیای و بپرسی از خواب پا شدم یا نه. این‌بار جدی‌جدی دارم تا تهِ تاریکی می‌رم تا خودمو بتونم پیدا کنم و بدتر اینکه نمی‌ترسم‌ چی قراره بشه، یا میام بالا ازش یا نمیام دیگه!
فقط کاش می‌تونستم ساعت‌ها گریه کنم و بگم این آدم دیگه توان مقاومت نداره و می‌خواد تموم بشه. کاش می‌تونستم از این ظاهر سرد و بی‌تفاوتم در بیام و ضعیف‌ترین نسخه‌ی خودم‌ رو نشون بدم، اما نمی‌شه، مجبورم که این باشم. من صدبار افتادم و بلند شدم، همه هم این توقع‌ رو ازم دارن که دوباره بتونم، اما دیگه نه. من این‌دفعه یا همه‌چیو واسه همیشه تموم می‌کنم و میرم یا اگه از این جنگ و بگایی زنده بیرون اومدم، دیگه آدم قبلی نیستم.


.


.



.


.


وای به کسی که بفروخته باشد همه چیزها به‌هیچ چیز و خریده باشد به‌هیچ چیز همه چیزها.

دوشنبه یازده اسفند چارصدوچار