آنقدر شعر نوشتیم من و تنهایی

آنقدر شعر نوشتیم من و تنهایی
تا که مهتاب به من گفت
تو هم با مایی
گر چه دوری ز تماشای نگاهم بانو
دل دریاییِ من دیده تو هم اینجایی
تا سحر حرف زدیم از همه ی خوبیها
مَحوِ گیسوی تو و ماتِ رُخ زیبایی
سینه ام خانه ی چشمان تو گر
خوابَت هست
همه ی قامت من گشت پر از لالایی
نفسی مانده به صبح است...دلم می گیرد
گر به پایان برسی، آه...شب رویایی