آنکه دائم نفسش حس مرا داشت کجاست

آنکه دائم نفسش حس مرا داشت کجاست
این چنین عشق دلش به سینه بگذاشت کجاست

منکه که در حسرت او سوخته و باخته ام
انکه هر شعر مرا معجزه انگاشت کجاست

انکه او با تپش قلب و دل افسونش
در دلم اتش عشق دل خود کاشت کجاست

منکه عاشق به قد و قامت او گشتم لیک
انکه قامت به قد سرو برافراشت کجاست

انکه در باغ دلم گشت و دل معشوقش
مثل یک بوته بچید و غم خود کاشت کجاست

انکه عاقل شد و از دام دلم فارغ شد
دل من را قفس و محبسه پنداشت کجاست