باز آشفته ام از حسرت عنبر بویی

باز آشفته ام از حسرت عنبر بویی

بسته شد جان و دلم در گره ابرویی
 

از که پرسم خبرش یا ز که جویم، چه کنم

دل آواره که گم ساخته ­ام در کویی


آه از این دل که شد آشفته ی زلف سیهی

وای از آن دیده که آموخته شد با رویی


او به صد ناز درون دل من جلوه کنان

من دیوانه نظر می­کنم از هر سویی


خلق گویند دل و جان «محبی» که ربود

راست گویم که: فسون های لب دلجویی