هرجا به نام تو می رسم ...

هرجا به نام تو می رسم ...
هرجا کسی از تو می نویسد ...
هرجا کسی به یاد تو نشسته است دلم نازک می شود ...
چشمهایم تر می شوند و بغض راه گلویم را می بندد ...
نازنین ترینم ...
خدا جانم ما اینجا روی این زمین تنهاییم...
و سرگرم یکدیگر و سرگرم بازیهای فراوان ....
اما همیشه جایی در عمیق ترین لایه های وجودمان خلائی را حس می کنیم که در شادترین لحظات و در شلوغ ترین دقایق دلتنگمان می سازد ...
اینجا جای ما نیست مهربانترینم ...
غربت این زمین هرگز از وجود ما پاک نمی شود و هرگز از یادمان نمی رود ... عزیزترینم ...
دلتنگ تو هستم ...
و حال آنکه تو نزدیکی ...
دلم می خواهدت و حال آنکه تو در دل من خانه داری ...
چگونه از این سردرگمی نجاتم می دهی ؟ چطور محبت شکست ناپذیر تو بر تمام این غمها پیروز خواهد شد؟
به من نشان بده ...
الهی به من که بنده ی کوچک تو هستم رحم کن و نجاتم بده از اینهمه دلهره ی عذاب آور ...