اینجا مسجد است

اینجا مسجد است

زانوانم را یارای عبور نیست.
صدای اذان می‏پیچد بر گلدسته‏ها و فواره‏ها.
نجوای گداخته بلال از لابلای تاریخ، رها بر جای جای خاک است؛ بالا رفته از گنبد، پیچیده چون نیلوفری سبز.
صدای اذان می‏آید از مسجد که در جذبه‏های ناگهانی نور ایستاده است.
نشاط عبادت، در ستون هاو طارمی‏ها وزان است.
پناهگاه دیر پای تنهایی و بندگی! لحظاتم را عزیز داشته‏ای، آنگاه که سر بر دیواره‏هایت گریسته‏ام بندگی‏ام را.
تنها تکّه از زمین که نه متعلّق به کسی هستی، نه متعلّق به خاک رهاشده، رهاننده، رساننده تا معبود!
مسجد!جدا از سایه‏های وهم ایستاده‏ام و چشم می‏چرخانم در مسیر سقف‏های بی‏مدار.
ایستاده‏ام و چشم دوخته‏ام به جبروت خداوندی از دریچه‏ای اینگونه.
ایستاده‏ام و نسیمِ عبادت، بی‏خویشم می‏کند و دریای مرده جانم را خروشان
پیراهن طغیان از تن به در آورده‏ام و پلک بر هوایی دیگر گشوده‏ام.
این جا خانه خداست.
بندگی‏ام را به نماز ایستاده‏ام.
مباد امتداد روزهای بی‏خورشید!
از این دریچه، از این قداست پیچیده در دیوارها و خشت‏ها، از این هوای چنین زلال، سرشارم کن!
شتاب از ضربان‏هایم می‏رود، شریان‏هایم منبسط شده‏اند.این جا بلندای عشق است.
هنوز صدای اذان می‏آید.
پا به کدام گستره نور گذاشته‏ام؟
این جا مسجد است؛ آستانِ مسافرِ جاده‏های تا همیشه رحمت...



نویسنده: حمیده رضایی