«نیلوفر آبی بودن»

«نیلوفر آبی بودن»

دروغ گفته‌ام اگر بگویم 
جهان به زیبایی قصه‌های کودکی‌ست، 
پینوکیو، یک روز آدم می‌شود، 
کفشِ بلور،
همیشه با سایزِ پای سیندرلا
جور در می‌آید 
و شاه‌زاده‌ای، از راه می‌رسد 
تا به بوسه‌ای،
سفیدبرفی را از خوابِ جادو بیدار کند.

دروغ گفته‌ام اگر بگویمت 
که در همین‌دم 
دختری سیزده‌ساله 
تنش را چوبِ حراج نمی‌زند در کنار خیابان 
و مردی تبخیر نمی‌کند 
واپسین نفس خود را 
بر تکه‌ای زرورق.

ما در گردبادی از زخم زند‌گی می‌کنیم 
و وزنه‌های حقیقت به پای رؤیاهامان 
زنجیر شده‌اند، 
اما زنده‌گی آدامسی نیست
که با بی‌مزه شدن 
بتوانیم بر سنگ‌فرش خیابان تـُفش کنیم!
ما موظف به نیلوفرِ آبی بودنیم 
چه در مُردآبِ لجن بسته، 
چه در آب‌نمای یک پارک.
باید گل کنیم و عطر بپاشیم 
وگرنه عفونت،
جهان را ویران خواهد کرد.

به تو دروغ نمی‌گویم، 
ما همان‌طور که به قله‌ها می‌اندیشیم 
در حال فرو رفتنیم… 
اما با "دوست داشتن تو"
رویشِ جفتی بال را حس می‌کنم 
بر شانه‌های خود.

یغما گلرویی