شیرین شدم امشب ، نشدی باز تو فرهاد

شیرین شدم امشب ، نشدی باز تو فرهاد

ای کوهکنم ! نقش مرا برده ای از یاد ؟

هر بار که با شوق سرودم غزلی ناب

افسوس نبودی و غزل از دهن افتاد !

تا جامه ای از شعر کشیدم به بر تو

ابیات همه بوی تن فاصله می داد

من ساخته ام از تو زبان دگری را

هر واژه تَرَک خورده و هر قافیه ناشاد

آن باد که از دست تو انداخت زمینم

ای کاش شبی یاد مرا دست تو می داد !