طلوعم برغروب آمد در این بازیچه ی دوران

طلوعم برغُروب آمد در این بازیچه ی دوران
چه بی بار و غم آلوده  اسیرِ  دسته ی کوران
به تاریکی  نظر کرده  هراسان گشته از شادی
عجب سر درغروب غم درآتش خانه شد ویران
گلستان  بی  ثمر  گشته  بجز  لاله  نمی روید
تمام مُرغکان خفته ، قفس ها بسته بر شیران
شهابی  را نمی بینم جدا   گردد  زِ اصل خود
زمین را روشنی بخشد همه دشت و دمن نالان
هزاران  جغد بر بام و زنند  هوهو  به ویرانه
نه بوئی ازگُلی ماند و نه می بارد به سر باران
غُروبی تیره در پیش و هزاران خنده بر ریشم
عجب دیوانه سالاری کمین بر عرشه و ایوان
بیا   بپا  داریم  شبِ  شور و شبِ شادی
گذر   باید  کُنی  از غم  وگرنه  تا  ابد  گریان