من اندوه بارانم

من اندوه بارانم
در خساست ابر
به آن هنگام که
در کویر نمی بارد.
من تولد دانه ای هستم
که شوق رویش را
زیر سایه ی چنارهای بلند
از دست می دهد.
من اسارت اشک
 در دیده گانی هستم
 که تا بی نهایت نخواهد گریست .
من تجربه ی پرواز 
در بالهای شکسته ی پرنده ای هستم
 که اولین اوج او 
  سقوطش  خواهد بود
و من اینجا
         در میان این نا برابریها
                        حس بودن را صبر می کنم .....................