چشمهایت شعرهایم را جهانی می کند

چشمهایت شعرهایم را جهانی می کند
حس آغوشت غزل‌ها را روانی می‌کند!

دستبرد از باغ لب‌هایت وَ مردن در خودم
بوسه ات من را چه ساده دزد و جانی می‌کند!

جبرئیل چشم تو دیشب مرا معراج برد
لمس دستانت دلم را آسمانی می‌کند...

آینه‌دار تمام فصل‌های بی‌غبار
سینه‌ات با آینه دارد تبانی می‌کند

هیچ می‌دانی چرا صدها غزل در چشم توست؟
شاعری تنها درونت شعرخوانی می‌کند...!

خوب می‌دانم که فردا روزگار سنگدل
قصه‌ی عشق مرا هم بایگانی می‌کند...