لب تر بکنی جهان به پایت ریزم

لَب تَر بِکنُی ، جهان به پایَت ریزَم
بَس  دانه ی  گوهَری   تَنَت آویزَم
صَدها   سبَدِ  گُل و  گُلستانِ ادَب      
بَس شعر و غَزَل  بیارم از جالیزَم
لَب تَر بِکُنی  ، بهار  و  پائیز  آرَم
خود   با   گل  ارغوانیَت   آمیزَم
ازعِشقِ تو آتَشی به دِل ساخته ام
قُقنوسِ شَب و  زِ آتَشَت  بَر خیزَم       
ای عِشق  بیا که تِشنه کامَم کردی    
بارِ دِگَری    بیا  که   شور  انگیزَم