ما آدمهای دقیقه نودیم

ما آدم‌های دقیقه نوَدیم.
دقیقه نود یادمان می‌افتد
چقدر کسی را
دوست داریم، دقیقه نود یادمان می‌افتد
چقدر چیزی را می‌خواهیم،
دقیقه نود یادمان می‌افتد
چقدر فرصت برای لبخند داشتیم
و دقیقه نود یادمان می‌افتد که
باید زندڪَی ڪنیم.
ما آدم‌های دقیقه نودیم.
آدمِ رابطه‌ها و واڪنش‌های بی‌موقع.
آدم‌ِ چای‌های در آستانه‌ی سرد شدن
و اتفاقات و حرف‌هایی که دیگر به کار نمی‌آیند.
ما آدم‌های دقیقه نودیم
و عادت ڪرده‌ایم تحت فشار،
دست به ڪار شویم
و در آخرین ثانیه‌های ممڪن اقدام ڪنیم،
هرچند که مطلقاً برای هر تصمیم و واکنشی
دیر شده‌باشد.