به سفر رفت و از اندوهِ سفر هیچ نگفت

به سفر رفت و از اندوهِ سفر هیچ نگفت
دیدمش خسته و با دیده یِ تر،هیچ نگفت
هر چه پرسیدم از او حرفِ دلت چیست بگو
هر چه گفتم گل نازم چه خبر؟هیچ نگفت
به من از فاصله یِ دور نگاهی انداخت
گفتم ای دوست مرا نیز ببر...هیچ نگفت
رفت و با خود دلِ دیوانه یِ ما را هم برد
رفت و یک عمر "منِ چشم به در" هیچ نگفت...
بوده تا بوده همین قسمتِ این قلبِ صبور
باز حق داشت در این قصه اگر هیچ نگفت....
خواستم هم نفسم باشد و همرازِ دلم
به سفر رفت و از اندوهِ سفر هیچ نگفت