دلم گرفته از این روزگار بحرانی

دلم گرفته از این روزگار بحرانی
دلم گرفته خدايا نگو نمي داني

زمين كه ارثيه ي اشتباه آدم بود
دوباره پر شده از نقشه های شیطانی

چقدر مانده كه دنيا به آخرش برسد
براي دلهره ي ما كجاست پاياني

صداي همهمه ي باد هرزه مي پيچد
درون كوچه ي آباد ِ رو به ويراني

نگو برای پریدن هنوز فرصت هست
شکسته بال و پرِ من خودت که می دانی

ببخش اگر غزلم از گلايه لبريزست
اگرچه مطمئنم كه غزل نمي خواني