آینه

آینه
زن ها را خوب می فهمد
که تمام غربت شان را
پشت رژ قرمز
خط چشم نازک
و لاک های رنگارنگ شان
پنهان می کنند

هر صبح
نقاب بی تفاوتی می زنند
به روی دلی که
آشوب و در هم است

و لبخند
مهمان ناخوانده ی
بیقراری های هر روز آنهاست