بهرام

بهرام:
خدایا…
من یک روز و یک سال نیست این‌طوری‌ام.
چهل ساله دارم با همین حال می‌گذرم.
خستگیِ من لحظه‌ای نیست.



خدا:
می‌دونم.
برای همین ازت انتظارِ «خوب شدنِ فوری» ندارم.
من وزنِ سال‌ها رو می‌بینم، نه فقط امروز رو.

بهرام:
پس چرا تموم نمی‌شه؟

خدا:
چون بعضی دردها «قطع» نمی‌شن؛
کم‌کم قابل‌تحمل می‌شن—
با کمک، با همراهی، با درمان.
نه با تنهایی.