"زندگی ات را منوط به بودن و نبودن آدم ها نکن

"زندگی ات را منوط به بودن و نبودن آدم ها نکن
روی پاهای خودت بایست تا تنهایی ات را بیهوده نیابی
و هیچ کس را بهترین زندگی ات خطاب نکن...
یادت باشد،آدم ها بهترین که خطاب شوند،خیالاتی می شوند
هوا برشان می دارد و تو را به هر جهت كه بخواهند می برند...
زندگی ات را که مشروط به دیگران کنی
جایی برای کشف خودت باقی نمی گذاری..
آدم ها که مهم تلقی شوند،تغییرت می دهند...
آن وقت تو می مانی و یک دوگانگی شخصیت...
یادت باشد کسی بهترین زندگی ات می شود که خودش بخواهد...
مبادا عروسک خیمه شب بازی آلت دست دیگران شوی
مگذار زندگی ات محتاج تایید گرفتن از دیگران باشد...
با دهن کجی به تنهایی درونی ات،حفظ ظاهر کن...
از ترس بی کسی به آغوش های پیش پا افتاده پناه نبر
هر تازه وارد،رنجی تازه است.
یادت باشد،تازه واردها هم از ترس تنهایی به آغوش تو پناه می آورند...
دست تنهایی ات را به سمت هیچ کس دراز نکن
تا منت هیچ خاطره ی اشتباهی بر سر بی کسی ات نباشد
جهان از چشم تو نخواهد افتاد
مادامی که از چشم های خودت نیفتاده باشی." ((بانو سیمین بهبهانی))