Unblessed Fate

part one
به بلعیده شدن باریکه های چوب توسط آتش خیره شده بودم. بوی سوختن چوب خاطرات بدی را برایم زنده میکرد. احساس سرما نمی‌کردم اما ناخودآگاه دستانم را به هم میمالیدم بلکه کمی اضطراب افکارم فروکش کند. دو شبانه روز بی وقفه و بی هدف راه رفته بودم بلکه از این بیابان خارج شوم اما حالا گرسنگی و تشنگی داشت از پا درم می آورد. احتمالا اینجا جهانی فرومرتبه تر از لایکانیا ست. چون قدرت هایم ضعیف شده اند.آذرخش های درخشانی که از نوک انگشتانم هدایت میشد حالا تنها می‌توانست چند ترکه چوب را آتش بزند تا از سرما نمیرم. اگر می‌دانستم در کدام عالم هستم کمک بزرگی بود اما همه چیز خیلی ناگهانی اتفاق افتاد.او....او این دریچه مکان را باز کرد تا من را فراری دهد. خودش را سپر کرد تا من فرار کنم. حالا اینجا از گرسنگی خواهم مرد. مسلما چنین مرگ خفت باری بهتر از کشته شدن به دست پادشاه نیست.او با خودش چه فکری میکرد.باید می‌گذاشت بمانم.بمانم و بجنگم....
خودم را درک نمیکنم سونگمین احتمالا تا الان کشته شده ؛مثل مادرم و چان. بعد من اینجا دارم کارهایش را قضاوت میکنم.از شدت خشم سرم را میان دستانم فشردن و قطرات اشک راهشان را به چانه ام پیدا کردند.انها به خاطر من مردند. وجود من و این نفرین لعنتی همه آنها را از بین برد...
اگر من نبودم مادرم، سونگمین و چان هنوز زنده بودند... چان...چان...
ناگهان فکری به ذهنم رسید...چان...قطب نمای چان،هدیه آخرین تولد نکبت بارم.با عجله دستی به گردنم انداختم تا آن را آویزان به گردنم بیابم. به آرامی نوشته های حک شده روی آن را لمس کردم و اشک در چشمانم حلقه زد:
«یک جنگجوی فوق‌العاده هیچوقت راه خونه رو گم نمیکنه»
«برای خنگ‌ترین و بانمک‌ترین جنگجوی ابله دنیا که از بخت بد خواهر منه»
زیر لب همراه با بغض گفتم:اما چان من راه خونه رو گم کردم به کمکت احتیاج دارم....تو کجایی...
گریه امانم را بریده بود اما ناگهان با صدای چان با وحشت قطب نما را روی شن‌ها انداختم:
«اگه این رو می‌شنوی یعنی به کمکم نیاز داری و همه اون اتفاق هایی که نباید، افتاده.قطب نما رو باز کن تا راه خونه روشن بشه اَش(Ash)»



تقدیم بهتون...✨