مردم شهر سياه...

مردم شهر سياه...
خنده هاشان همه از روي رياست...
دلشان سنگ سياست...
ما در اين شهر دويديم و دويديم... چه سود...؟
هر کجا پرسه زديم خبر از عشق نبود...
و تو اي مرغ مهاجر که از اين شهر گذر خواهي کرد...
نکند از هوس دانه گندم به زمين بنشيني...!