بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
الف - علّت اصلی تمامی واجبات و محرمات - احکام در اسلام عزیز، این است که خداوند سبحان آنها را واجب یا حرام اعلام نموده است؛و البته از یک سو میدانیم که خالق انسان و جهان، علیم و حکیم میباشد، لذا تمامی اوامر و نواهیاش علیمانه و حکیمانه میباشد؛ و از سویی دیگر، میدانیم که او غنی و بی نیاز می باشد، لذا تمامی دستورات و احکامی که ابلاغ نموده، لازمۀ رشد، کمال و سعادت دنیوی و اخروی انسان می باشد.
ب) - حکمت یا فلسفۀ اولیه و اصلی انجام تکالیف الهی نیز همان بندگی خالصانۀ حق تعالی میباشد، چرا که آدمی مخلوق و بنده - عبد است و بندگی در سرشت او نهادینه شده است؛ از اینرو، هیچ انسانی وجود نداشته و ندارد که هیچ نوع پرستش و بندگی عبادت نداشته باشد؛ حال بعضی خالق و ربّ خود را شناختهاند، به او ایمان آوردهاند و او را بندگی میکنند، و برخی دیگر، جایگزین هایی برگزیدهاند و آنها را بندگی می کنند؛ حال خواه هوای نفس خودشان و دیگران باشد،یا سایر إلهههای دورغین مانند: شهوت، قدرت، ثروت، شهرت و ... باشند، یا بُتها و طاغوت های زمان باشند! فرمود:
أَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ أَفَأَنْتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلًا -آيا ديدی كسی را كه هوای نفس خويش را معبود خود برگزيده است؟ آيا تو میتوانی وکیل آنها باشی آنها را هدایت کنی یا نجات دهی؟!(سوره فرقان آیه 43)
ج) - چه در احادیث و چه در متون علمی، اشاراتی به فواید روحی، معنوی و جمسیِ عباداتی چون روزه شده است؛ اما اینها اشاره به فواید و آثار آنها دارد؛ چرا که قطعاً تمامی واجبات إلهی برای انسان مفید و محرمات إلهی مضرّ می باشند؛ اما، حکمت اصلی در انجام تمامی احکام، اطاعت و بندگی خالصانۀ خداوند رحمان و رحیم میباشد که سبب رشد و تقرّب میگردد؛ چنان که در تمامی عباداتی چون: نماز، روزه، صدقه، جهاد و حجّ، قصد - قُربة الی الله - میباشد. بدیهی است که انجام هر کار خوبی و دوری از هر کار ناشایستهای، برای انسان و جامعه مفید است، اما تا کار عبادت خدا نباشد و برای قرب إلهی به انجام نرسد، مقبول و مفید برای حیات جاودان اخروی نخواهد بود؛ بلکه در همین دنیا فانی میماند و به فنا می رود! چنان که فرمود:وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَلِقَاءِ الْآخِرَةِ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ هَلْ يُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ - و كسانی كه آيات ما و دیدار رستاخيز را تكذيب و انكار كنند، اعمالشان نابود می گردد؛ آيا جز آنچه را عمل كرده اند پاداش داده می شوند.(سوره اعراف آیه 147)( ادامه دارد...)
پاسخ قسمت اول :
الف - علّت اصلی تمامی واجبات و محرمات - احکام در اسلام عزیز، این است که خداوند سبحان آنها را واجب یا حرام اعلام نموده است؛و البته از یک سو میدانیم که خالق انسان و جهان، علیم و حکیم میباشد، لذا تمامی اوامر و نواهیاش علیمانه و حکیمانه میباشد؛ و از سویی دیگر، میدانیم که او غنی و بی نیاز می باشد، لذا تمامی دستورات و احکامی که ابلاغ نموده، لازمۀ رشد، کمال و سعادت دنیوی و اخروی انسان می باشد.
ب) - حکمت یا فلسفۀ اولیه و اصلی انجام تکالیف الهی نیز همان بندگی خالصانۀ حق تعالی میباشد، چرا که آدمی مخلوق و بنده - عبد است و بندگی در سرشت او نهادینه شده است؛ از اینرو، هیچ انسانی وجود نداشته و ندارد که هیچ نوع پرستش و بندگی عبادت نداشته باشد؛ حال بعضی خالق و ربّ خود را شناختهاند، به او ایمان آوردهاند و او را بندگی میکنند، و برخی دیگر، جایگزین هایی برگزیدهاند و آنها را بندگی می کنند؛ حال خواه هوای نفس خودشان و دیگران باشد،یا سایر إلهههای دورغین مانند: شهوت، قدرت، ثروت، شهرت و ... باشند، یا بُتها و طاغوت های زمان باشند! فرمود:
أَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ أَفَأَنْتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلًا -آيا ديدی كسی را كه هوای نفس خويش را معبود خود برگزيده است؟ آيا تو میتوانی وکیل آنها باشی آنها را هدایت کنی یا نجات دهی؟!(سوره فرقان آیه 43)
ج) - چه در احادیث و چه در متون علمی، اشاراتی به فواید روحی، معنوی و جمسیِ عباداتی چون روزه شده است؛ اما اینها اشاره به فواید و آثار آنها دارد؛ چرا که قطعاً تمامی واجبات إلهی برای انسان مفید و محرمات إلهی مضرّ می باشند؛ اما، حکمت اصلی در انجام تمامی احکام، اطاعت و بندگی خالصانۀ خداوند رحمان و رحیم میباشد که سبب رشد و تقرّب میگردد؛ چنان که در تمامی عباداتی چون: نماز، روزه، صدقه، جهاد و حجّ، قصد - قُربة الی الله - میباشد. بدیهی است که انجام هر کار خوبی و دوری از هر کار ناشایستهای، برای انسان و جامعه مفید است، اما تا کار عبادت خدا نباشد و برای قرب إلهی به انجام نرسد، مقبول و مفید برای حیات جاودان اخروی نخواهد بود؛ بلکه در همین دنیا فانی میماند و به فنا می رود! چنان که فرمود:وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَلِقَاءِ الْآخِرَةِ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ هَلْ يُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ - و كسانی كه آيات ما و دیدار رستاخيز را تكذيب و انكار كنند، اعمالشان نابود می گردد؛ آيا جز آنچه را عمل كرده اند پاداش داده می شوند.(سوره اعراف آیه 147)( ادامه دارد...)
- ۴۱
- ۲۶ بهمن ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط