مسافرت

مسافرت


روز سفر آغشته شده به خستگی می‌رسد ، و باید خسته مسافری باشیم تا پذیرفته و مفتخر دیدن جالب ترین ها شویم .
زیرا هرگز نمی‌توان کوه ها را با تن سرحال رصد کرد ، نمی‌توان از پشت چشمانی که آشفته نیستند ، دشت ها را پیمود وآنقدر باید عصبی باشیم که شورشی خون آلود روی پیشانی مان رخ دهد ، بین سلول های عصبی ای که دیگر نمی‌توانند خودشان را نگاه دارند ...
و در مرز فروپاشی ، سفر جلو می آید و لبخندی تحویل میدهد ، باید وقتی دستش را میگیریم تا همسفرش شویم ، چیزی برای از دست دادن نداشته باشیم ...